Stefania Mazurek

Stefania Mazurek (1900-1987) była polską filolożką, nauczycielką i pedagogiem, doktorem nauk humanistycznych. Urodziła się w Siemianowicach Śląskich, gdzie prowadziła kursy języka polskiego dla dzieci i dorosłych. Kształciła się w Bytomiu, Brackel i Poznaniu, a następnie studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1932 roku uzyskała stopień doktora filozofii jako pierwsza kobieta ze Śląska.

Podczas II wojny światowej uczyła polską młodzież w ramach tajnego nauczania. W 1941 roku była jedną z inicjatorek powstania Tajnego Pedagogium Ziem Zachodnich w Warszawie i została jego dyrektorką. Po wojnie pracowała w Ministerstwie Oświaty, a w 1947 roku zamieszkała w Opolu. Zorganizowała tam Liceum Repolonizacyjne, a po jego zamknięciu uruchomiła Liceum Korespondencyjne, którym kierowała do 1959 roku. Następnie kierowała Studium Języków Obcych w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu.

Była autorką książek o polskim ruchu kobiecym na Górnym Śląsku oraz tajnej oświacie polskiej na Śląsku Opolskim. Otrzymała Odznakę Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie” i Nagrodę im. Karola Miarki. Zmarła w Opolu.

Na podstawie artykułu „Stefania Mazurek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.